شکر لله عیش یوزلندی و محنت قالمه‌دی – ظهیرالدین محمد بابر

شکر لله عیش یوزلندی و محنت قالمه‌دی
یېتتی ایّامِ وصال و شامِ فرقت قالمه‌دی
یوزلنیب امن و فراغت، غصّه و غم بۉلدی دفع
عیش و عشرت کېلدی و رنج و مشقّت قالمه‌دی
محنتِ هجران که آندین چاک چاک اېردی کۉنگول
بۉلدی راحتقه مُبدّل، اول جراحت قالمه‌دی
مُرتفِع بۉلغاندا هجران، کېل، توقُّف قیلمه کیم
انتظارینگنی چېکرگه اۉزگه طاقت قالمه‌دی
وصلینگه یېتکوردی دوران عاقبت بابرنی، شکر
اېمدی دوراندین منگه اصلا شکایت قالمه‌دی
(ظهیرالدین محمد بابر)

اللہ کا شکر کہ شادمانی نے [اِدھر] رُخ کیا، اور رنج نہ رہا۔۔۔ ایّامِ وصال گذر گئے اور شامِ فرقت نہ رہی۔
امن و فراغت نے رُخ کیا اور غم و اندوہ دور ہو گیا۔۔۔ عیش و عشرت آ گئی اور رنج و مشقّت نہ رہی۔
رنجِ فراق، کہ جس سے دل چاک چاک تھا، راحت میں تبدیل ہو گیا، [اور] وہ زخم [اب] نہ رہا۔
جب کہ ہجراں برطرف ہو گیا ہے تو آ جاؤ، توقُّف مت کرو۔۔۔ تمہارا انتظار کھینچنے کی [اب] مزید طاقت نہ رہی۔
شکر! کہ زمانے نے بابر کو عاقبتِ کار تمہارے وصل تک پہنچا دیا۔۔۔ حالا مجھے زمانے سے ہرگز شکایت نہ رہی۔

Shukrilillah, aysh yuzlandi-yu, mehnat qolmadi,
Yetti ayyomi visolu shomi furqat qolmadi.
Yuzlanib amnu farog’at, g’ussayu g’am bo’ldi daf’,
Ayshu ishrat keldi-yu, ranju mashaqqat qolmadi.
Mehnati hijronki, ondin chok-chok erdi ko’ngul,
Bo’ldi rohatqa mubaddal, ul jarohat qolmadi.
Murtafe’ bo’lg’onda hijron, kel, tavaqquf qilmakim,
Intizoringni chekarga o’zga toqat qolmadi.
Vaslinga yetkurdi davron oqibat Boburni, shukr,
Emdi davrondin manga aslo shikoyat qolmadi.

Advertisements

ای گُل یاناغلو، لب‌لرینه جان دئسم، یئری – شاه اسماعیل صفوی ‘خطایی’

ای گُل یاناغلو، لب‌لرینه جان دئسم، یئری
زُلفینه کفر و یۆزینه ایمان دئسم، یئری
سۏردوم طبیبه، دردیمه درمان بولونمادې
بو دردِ عشقه لعلینی درمان دئسم، یئری
کیم ائشیگینه یاستانا، دولت بولور مُدام
اۏل آستانه سایهٔ سُبحا‌ن دئسم، یئری
بیر مورِ خسته‌نین که قاپوندا مقامی وار
من اۏل مقامه مُلکِ سلیمان دئسم، یئری
بولدو خطایی ذکرِ جمالېندا نورِ حق
صحنِ رُخینی صفحهٔ قرآن دئسم، یئری
(شاه اسماعیل صفوی ‘خطایی’)

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن

ترجمہ:
اے [محبوب] گُل رُخسار! تمہارے لبوں کو اگر میں جان کہوں تو بجا ہے؛ اگر میں تمہاری زُلف کو کفر اور تمہارے چہرے کو ایمان کہوں تو بجا ہے۔
میں نے طبیب سے پوچھا، [اُس کو] میرے درد کا علاج نہ مل سکا۔۔۔ اگر میں [یار کے] لبِ لعل کو اِس دردِ عشق کا علاج کہوں تو بجا ہے۔
جو شخص تمہارے آستان پر بِچھے اور اُس کو بالیں بنائے، وہ ہمیشہ دولت و اقبال مندی پاتا ہے۔۔۔ اُس آستان کو اگر میں سایۂ خدائے سُبحان کہوں تو بجا ہے۔
تمہارے در پر جو ایک خستہ چیونٹی کی اقامت گاہ ہے، اگر میں اُس اقامت گاہ کو مُلکِ سلیمان کہوں تو بجا ہے۔
‘خطائی’ کو تمہارے جمال کے ذکر میں نورِ حق حاصل ہوا ہے؛ تمہارے صحنِ رُخ کو اگر میں صفحۂ قرآن کہوں تو بجا ہے۔

Ey gül yanağlu, ləblərinə can desəm, yeri.
Zülfinə küfrü yüzinə iman desəm, yeri.
Sоrdum təbibə, dərdimə dərman bulunmadı,
Bu dərdi-eşqə lə’lini dərman desəm, yeri.
Kim eşiginə yastana, dövlət bulur müdam,
Оl asitanə sayeyi-sübhan desəm, yeri.
Bir muri-xəstənin ki, qapunda məqami var,
Mən оl məqamə mülki-Süleyman desəm, yeri.
Buldu Xətayi zikri-cəmalında nuri-həq,
Səhni-rüxini səfheyi-Qur’an desəm, yeri.


یاردین ایرو کۉنگول مُلکې دورور سلطانی یۉق – امیر علی‌شیر نوایی

یاردین ایرو کۉنگول مُلکې دورور سلطانی یۉق
مُلک کیم سلطانی یۉق، جسمې دورور کیم جانی یۉق
جسمدین جانسیز نې حاصل، ای مسلمانلر کیم، اول
بیر قرا توفراغ‌دېک دور کیم، گُل و ریحانی یۉق
بیر قرا توفراغ کیم، یۉقتور گُل و ریحان انگه
اول قرانغو کېچه‌دېک‌دور کیم، مهِ تابانی یۉق
اول قرانغو کېچه کیم یۉقتور مهِ تابان انگه
ظُلمتې دور کیم، انینگ سرچشمهٔ حیوانی یۉق
ظُلمتې کیم، چشمهٔ حیوانی آننینگ بۉلمه‌غای
دوزخې دور کیم، یانیده روضهٔ رضوانی یۉق
دوزخې کیم روضهٔ رضواندین اۉلغه‌ی نااُمید
بیر خُمارې دور که انده مستلیغ امکانی یۉق
ای نوایی، بار انگه مونداق عقوبتلر که، بار
هجردین دردی و لېکن وصلدین درمانی یۉق
(امیر علی‌شیر نوایی)

ترجمہ:
جو دل یار سے جدا ہو، وہ ایک ایسا مُلک ہے جس کا سلطان نہیں ہے؛ جس ملک کا سلطان نہ ہو، وہ ایک ایسا جسم ہے جس میں جان نہیں ہے۔
اے مسلمانو! جسم سے جان کے بغیر کیا حاصل؟ کہ وہ تو ایک ایسی سیاہ خاک کی مانند ہے کہ جس میں گُل و ریحان نہیں ہے۔
جس سیاہ خاک میں گُل و ریحان نہ ہو، وہ اُس تاریک شب کی مانند ہے کہ جس میں ماہِ تاباں نہیں ہے۔
وہ تاریک شب کہ جس میں ماہِ تاباں نہ ہو، ایک ایسی ظُلمت ہے کہ جس میں سرچشمۂ آبِ حیات نہیں ہے۔
وہ ظلمت کہ جس میں چشمۂ آبِ حیات نہ ہو، ایک ایسی دوزخ ہے کہ جس کے پہلو میں روضۂ رضواں نہیں ہے۔
وہ دوزخ جو روضۂ رضواں سے ناامید ہو، ایک ایسا خُمار ہے کہ جس میں مستی کا امکان نہیں ہے۔
اے نوائی! جو شخص دردِ ہجر رکھتا ہو، لیکن وصل کی شکل میں علاج نہ رکھتا ہو، اُسے ایسی ہی عقوبتیں جھیلنی پڑتی ہیں۔
× خُمار = نشہ و مستی زائل ہونے کے بعد لاحق ہونے والی کیفیتِ سر درد و کسالت؛ ہینگ اوور

لاطینی خط میں:
Yordin ayru ko’ngul mulkedurur sultoni yo’q
Mulkkim sultoni yo’q, jismedururkim joni yo’q
Jismdin jonsiz ne hosil, ey musulmonlarkim, ul
Bir qaro tufrog’dekdurkim, gulu rayhoni yo’q
Bir qaro tufrog’kim, yo’qtur gulu rayhon anga
Ul qorong’u kechadekdurkim, mahi toboni yo’q
Ul qorong’u kechakim yo’qtur mahi tobon anga
Zulmatedurkim, aning sarchashmayi hayvoni yo’q
Zulmatekim, chashmayi hayvoni oning bo’lmag’ay
Do’zaxedurkim, yonida ravzayi rizvoni yo’q
Do’zaxekim, ravzayi rizvondin o’lg’ay noumid
Bir xumoredurki, anda mastlig’ imkoni yo’q
Ey Navoiy, bor anga mundoq uqubatlarki, bor
Hajrdin dardi, va lekin vasldin darmoni yo’q

اِس غزل کی قرائت سنیے۔


محمد فضولی بغدادی کی نظر میں غزلِ خوب کی خصوصیات

محمد فضولی بغدادی اپنے ایک تُرکی قطعے میں غزل کے بارے میں فرماتے ہیں:

(قطعه)
اۏلدور غزل که فیضی اۏنون عام اۏلوب مُدام
آرایشِ مجالسِ اهلِ قبول اۏلا
وِردِ زبانِ اهلِ صفا و سُرور اۏلوب
مضمونو ذوق‌بخش و سریعُ‌الحُصول اۏلا
اۏندان نه سُود کیم اۏلا مُبهم عبارتی
هر یئرده اِستِماعین ائدنلر ملول اۏلا
(محمد فضولی بغدادی)

غزل وہ ہے کہ جس کا فیض ہمیشہ عام ہو اور جو مجالسِ اہلِ قبول کی آرائش ہو۔
[جو ہمیشہ] اہلِ صفا و سُرور کا وِرد زباں ہو اور جس کا مضمون ذوق بخش اور سریع الحصول (آسان فہم) ہو۔
اُس [غزل] سے کیا فائدہ کہ جس کی عبارت مُبہم ہو اور ہر جگہ اُس کو سننے والے ملول ہو جائیں؟

Oldur ğəzəl ki, feyzi onun am olub müdam,
Arayişi-məcalisi-əhli-qəbul ola.
Virdi-zəbani-əhli-səfavü sürur olub,
Məzmunu zövqbəxşü səri’ül-hüsul ola.
Ondan nə sud kim, ola mübhəm ibarəti,
Hər yerdə istima’in edənlər məlul ola.


در نعتِ چاریارِ کِبار رضوان الله علیهم اجمعین – عثمانی ادیب ‘واحدی’

در نعتِ چاریارِ کِبار رضوان الله علیهم اجمعین

درودِ بی‌شمار اۏل چاریارِ کِبار ارواحېنه اۏلسون که احمدِ مختاروڭ اصحابِ بزرگوارې و خدایِ پروردگاروڭ اولیایِ کِبارې‌دورورلار رضوان الله تعالیٰ علیهم اجمعین.

نظم
چار دیوارِ سرایِ دینِ احمد چاریار
یعنی بوبکر و عمر عثمان علیِ نامدار
قلعهٔ شهرِ شریعت دوتدې آنلاردان اساس
اۏلېسار هم مُحکم و آباد تا دورِ شمار
جنّت ایچره آنلاروڭ ارواحېنی شاد ائیله‌سین
اۏل کریم [و] اۏل رحیم و اۏل غفورِ کردگار

لاطینی خط میں:

Der-Na’t-ı Çâr-Yâr-ı Kibâr Rıdvânu’l-lâhi ‘Aleyhim Ecma’în

Dürûd-ı bî-şümâr ol Çâr-Yâr-ı Kibâr ervâhına olsun ki Ahmed-i Muhtâruñ ashâb-ı büzürg-vârı ve Hudâ-yı Perverdigâruñ evliyâ-yı kibârıdururlar rıdvânu’l-lâhi te’âlâ ‘aleyhim ecma’în.

Nazm
Çâr dîvâr-ı sarây-ı dîn-i Ahmed çâr-yâr
Ya’nî Bû-Bekr ü ‘Ömer ‘Osman ‘Alî-i nâm-dâr
Kal’a-ı şehr-i şerî’at dutdı anlardan esâs
Olısar hem muhkem ü âbâd tâ devr-i şümâr
Cennet içre anlaruñ ervâhını şad eylesin
Ol Kerîm [ü] ol Rahîm ü ol Gafûr-ı Kird-gâr

ترجمہ:

در نعتِ چاریارِ کِبار رضوان الله علیهم اجمعین

درودِ بے شمار اُن چاریارِ کِبار کی ارواح پر ہو جو احمدِ مختار کے اصحابِ بزرگوار اور خدائے پروردگار کے اولیائے کِبار ہیں رضوان اللہ تعالیٰ علیہم اجمعین۔

نظم:
چاریار، یعنی ابوبکر و عمر و عثمان و علیِ نامدار، سرائے دینِ احمد کی چار دیواریں ہیں۔
قلعۂ شہرِ شریعت نے اُن سے اساس پائی، [اور اُن ہی سے وہ] تا روزِ شمار مُحکم و آباد رہے گا۔
وہ کریم و رحیم و غفورِ کردگار جنّت میں اُن [چاریار] کی ارواح کو شاد کرے!

مأخوذ از: خواجهٔ جهان و نتیجهٔ جان، واحدی


ساقیا مَی ویر که بیر گۆن لاله‌زار الدن گیدر – سلطان محمد فاتح ‘عونی’

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن

ساقیا مَی ویر که بیر گۆن لاله‌زار الدن گیدر
چون ایرر فصلِ خَزان باغ و بهار الدن گیدر
هر نیچه زُهد و صلاحا مائل اۏلور خاطروم
گؤردۆگۆمجه اۏل نگارې اختیار الدن گیدر
شؤیله خاک اۏلدوم که آه ایتمه‌گه خوف ائیلر گؤڭۆل
لاجَرَم بادِ صبا ایله غبار الدن گیدر
غِرّه اۏلما دل‌برا حُسن و جماله قېل وفا
باقی قالماز کیمسه‌یه نقش و نگار الدن گیدر
یار ایچۆن اغیار ایله مردانه جنگ ایتسم گرک
ایت گیبی مُردار رقیب اؤلمزسه یار الدن گیدر
(سلطان محمد فاتح ‘عونی’)

لاطینی خط میں:
Sâkîyâ mey vir ki bir gün lâle-zâr elden gider
Çün irer fasl-ı hazân bâğ ü behâr elden gider
Her niçe zühd ü salâha mâil olur hâtırum
Gördügümce ol nigârı ihtiyâr elden gider
Şöyle hâk oldum ki âh itmege havf eyler göñül
Lâ-cerem bâd-ı sabâ ile gubâr elden gider
Gırre olma dilberâ hüsn ü cemâle kıl vefâ
Bâki kalmaz kimseye nakş u nigâr elden gider
Yâr içün ağyâr ile merdâne ceng itsem gerek
İt gibi murdâr rakîb ölmezse yâr elden gider

ترجمہ:
اے ساقی! شراب دو کہ ایک روز لالہ زار دست سے چلا جائے گا؛ جب فصلِ خزاں پہنچے گی، باغ و بہار دست سے چلا جائے گا۔
میرا قلب و ذہن جس قدر بھی زہد و صلاح کی جانب مائل ہو، اُس نگار کو دیکھنے کے بعد اختیار [میرے] دست سے چلا جائے گا۔
میں اِس طرح خاک ہو گیا [ہوں] کہ [میرا] دل آہ کرنے سے خوف کرتا ہے؛ لامحالہ بادِ صبا کے ساتھ غبار دست سے چلا جاتا ہے۔ (یعنی لامحالہ بادِ صبا غبار کو اُڑا لے جاتی ہے۔)
اے دلبر! [اپنے] حُسن و جمال پر مغرور مت ہو، [اور] وفا کرو؛ [یہ] نقش و نگار کسی کے لیے باقی نہیں رہتے، [اور] دست سے چلے جاتے ہیں۔
یار کے لیے میں اگر اغیار کے ساتھ مردانہ وار جنگ کروں تو لازم ہے؛ رقیبِ مُردار اگر سگ کی طرح مر نہ جائے تو یار دست سے چلا جاتا ہے (یا دست سے چلا جائے گا)۔

× غزل کے متن میں بعض غیر اہم اختلافات نظر آئے ہیں۔ میں نے غزل کا وہ متن مُنتخَب کیا ہے جو محمد نور دوغان کے تصحیح کردہ دیوانِ عونی میں درج تھا۔


ای خسروِ مه‌رویان، گل بیرجه گلستانه – سیّد ابوالقاسم نباتی (فارسی + ترکی)

ای خسروِ مه‌رُویان، گل بیرجه گلستانه
تا مِهرِ رُخت پرتَو، سالسېن گُل و ریحانه
آن نرگسِ جادویت، سالدې منی صحرایه
ابرویِ کمان‌دارت، ائتدی منی دیوانه
ساقی ز کرم جامی، لطف ائیله منِ زاره
در دورِ سرت گردم، بیر دور ائله مستانه
برخیز و خرامان کن، اۏل قامتِ دل‌جویت
این عاشقِ مجنون را، بیرجه دۏلو پیمانه
بِگْذر به سرِ لیلی، بو دین و بو مذهب‌دن
خاکِ رهِ رندان شو، اۏل خادمِ میخانه
دوش از غمِ دل یک دم، بیر داغه گذر ائتدیم
افتاد رهم ناگه، بیر طُرفه بیابانه
قربانِ سرت ساقی، باخ بیر منِ مخموره
بِاللهِ قُمِ العجِّل، دؤندۆ اۆرڲیم قانه
خالِ حبشی‌رنگت، ائتدی گۆنۆمۆ قاره
آنِ لعلِ شَکَر‌پاشت، بیر رحمه گلیر یا نه؟
ای بلبلِ غم‌دیده، گلدی ڲینه فصلِ گُل
برخیز و بِزن چهچه، گل شور ایله افغانه
شیرینِ شَکَر‌لب کَی، دېشقارې چېخار ائودن
تا غُلغُله اندازد، بو گنبدِ گردانه
در ریختنِ خونم، تعجیل ائله‌مه چۏخ دا
ناحق‌کُشی، خون‌ریزی، لایق‌دی‌می سلطانه؟
ای کافرِ سنگین‌دل، بیر پرده گؤتۆر اۆزدن
تا طعنه زند حُسنت، خورشیدِ درخشانه
رفتن ز سرِ کویت، بیر امردی چۏخ مشکل
حاشا که جدا از شمع، هرگز اۏلا پروانه
از تارِ خمِ زلفت، سال بۏینوما زنجیری
در گوشهٔ ابرویت، سالدې منی زندانه
آن ساغرِ زرّین را، ساقی منه وئرسین بیر
تا اینکه زنم پایی، بو مُلکِ سلیمانه
مستانه بیاور مَی، سرگرم ائله عُشّاقې
یک دم بِکُن احسانی، بو جمعِ پریشانه
برخیز نباتی را، بیر جام ایله قېل سرمست
آن گاه تماشا کن، بو مرغِ خوش‌اَلحانه
(سید ابوالقاسم نباتی)

ترجمہ:
اے خُسروِ ماہ رُویاں! ذرا ایک بار گلستان میں آؤ تاکہ تمہارا خورشیدِ رُخ گُل و ریحان پر [اپنا] پرتَو ڈالے۔
تمہاری اُس نرگس جیسی چشمِ جادوگر نے مجھے صحرا میں ڈال دیا ہے؛ [اور] تمہارے ابروئے کماں دار نے مجھے دیوانہ کر دیا ہے۔
اے ساقی! از راہِ کرم ایک جام مجھ زار کو عطا کرو اور لطف کرو۔۔۔ میں تمہارے سر کے گِرد گردش کروں (یعنی تم پر قربان جاؤں)، ایک گردشِ [جام] ایسی مستانہ کرو۔ (یا ایک مستانہ گردشِ جام کرو۔)
اُٹھو اور اپنی اُس قامتِ دلجو کو خراماں کرو؛ [اور] اِس عاشقِ مجنوں کو ایک پیمانۂ پُر عطا کرو۔
لیلی کی راہ میں تم اِس دین اور اِس مذہب سے گذر جاؤ (یعنی اِن کو ترک کر دو)۔۔۔ خاکِ راہِ رنداں ہو جاؤ اور خادمِ میخانہ بن جاؤ۔
گذشتہ شب میں نے غمِ دل کے باعث ایک لمحے کے لیے ایک کوہ کی جانب گذر گیا۔۔۔ ناگاہ میری راہ ایک عجیب بیابان کی جانب چلی گئی۔
اے ساقی! میں تمہارے سر پر قربان جاؤں! مجھ مخمور پر ایک نگاہ ڈالو!۔۔۔ خدارا! اُٹھو اور جلدی کرو، میرا دل خون ہو گیا ہے۔
تمہارے سیاہ رنگ خال نے میرے روز کو سیاہ کر دیا ہے؛ تمہارا وہ لبِ لعلِ شَکَر افشاں ذرا رحم کرے گا یا نہیں؟
اے بلبلِ غم دیدہ! دوبارہ فصلِ گُل آ گئی؛ اُٹھو، چہچہاؤ، اور شور و فغاں کرو۔
شیرینِ شَکَر لب اپنے خانے (گھر) سے کب بیرون نکلے گی؟۔۔۔۔ تاکہ وہ اِس گنبد جیسے چرخِ گردوں میں شور و غُلغُلہ برپا کر دے۔
[اے یار!] میرے خون بہانے میں [اِتنی] زیادہ تعجیل مت کرو؛ ناحق قتل کرنا اور خوں ریزی کیا سلطان کے لیے مناسب ہیں؟
اے کافرِ سنگین دل! ذرا اپنے رُخ سے پردہ ہٹاؤ تاکہ تمہارا حُسن خورشیدِ درخشاں کو طعنہ مارے۔
تمہارے کوچے سے جانا ایک مشکل امر تھا۔۔۔ حاشا کہ پروانہ کبھی شمع سے جدا ہو!
اپنے تارِ خَمِ زلف سے میری گردن میں زنجیر ڈال دو۔۔۔ [اُس نے] تمہارے گوشۂ ابرو میں مجھے زندان میں ڈال دیا ہے۔
ساقی کو چاہیے کہ اُس ساغرِ زرّیں کو ایک بار مجھے دے تا یہ کہ میں اِس مُلکِ سلیماں پر پُشتِ پا مار دوں۔
مست حالت میں شراب لے آؤ اور عاشقوں کو سرگرم کر دو۔۔۔ اِس جمعیتِ پریشاں پر ایک لمحہ ذرا احسان کرو۔
اُٹھو [اور] نباتی کو ایک جام کے ساتھ سرمست کرو۔۔۔ اُور پھر اِس مُرغِ خوش اَلحان کا نظارہ کرو۔

لاطینی خط میں:
Ey xösrövi-məhruyan, gəl bircə gülüstanə,
Ta mehri-rüxət pərtöv, salsın gülü reyhanə.
On nərgisi-caduyət, saldı məni səhrayə,
Əbruyi-kəmandarət, etdi məni divanə.
Saqi, zi kərəm cami, lütf eylə məni-zarə,
Dər dövri-sərət gərdəm, bir dövr elə məstanə.
Bərxizü xuraman kün, ol qaməti-dilcuyət.
In aşiqi-Məcnunra bircə dolu peymanə.
Bügzər bəsəri-Leyli, bu dinü bu məzhəbdən,
Xaki-rahi-rindan şo, ol xadimi-meyxanə.
Duş əz qəmi-dil yek dəm bir dağə güzar etdim,
Oftad rəhəm nagəh bir türfə biyabanə.
Qurbani-sərət, saqi, bax bir məni-məxmurə,
Billahi, qümil əccil, döndü ürəyim qanə.
Xali-həbəşirəngət etdi günümü qarə,
On lə’li-şəkərpaşət bir rəhmə gəlir ya nə?
Ey bülbüli-qəmdidə, gəldi yenə fəsli-gül,
Bərxizü bezən çəh-çəh, gəl şur ilə əfğanə.
Şirini-şəkər ləb key dışqarı çıxar evdən.
Ta ğülğülə əndazəd bu günbədi-gərdanə.
Dər rixtəni-xunəm tə’cil eləmə çox da,
Nahəqküşi, xunrizi layiqdimi sultanə?
Ey kafəri-səngindil, bir pərdə götür üzdən.
Ta tə’nə zənəd hüsnət xurşidi-dirəxşanə.
Rəftən zi səri-kuyət bir əmrdi çox müşkül.
Haşa ki, coda əz şəm, hərgiz ola pərvanə.
Əz tari-xəmi-zülfət sal boynuma zənciri,
Dər guşeyi-əbruyət saldı məni zindanə.
On sağəri-zərrinra saqi mənə versin bir.
Tainki zənəm payi bu mülki-Süleymanə.
Məstanə biyavər mey, sərgərm elə üşşaqi,
Yek dəm bekün ehsani bu cəm’i pərişanə.
Bərxiz Nəbatira, bir cam ilə qıl sərməst,
Ongah tamaşa kün bu mürği-xoşəlhanə.

مأخذِ متن