شاہ اسماعیل صفوی کے نام سلطان سلیم عثمانی کا رجَز

مندرجۂ ذیل رجَز کو شاہ اسماعیل صفوی کے نام بھیجے گئے سلطان سلیم خان اول کے ایک تہدید آمیز فارسی مکتوب سے اخذ کیا گیا ہے جس کو مولانا مُرشدِ عجم نے انشاء فرمایا تھا۔ احتمال ہے کہ یہ شاعری خود سلطان سلیم کے دہن سے نکلی ہو کیونکہ وہ بھی صاحبِ دیوان فارسی شاعر تھا۔

من آنم که چون برکَشَم تیغِ تیز
برآرم ز رُویِ زمین رستخیز
کباب از دلِ نرّه شیران کنم
صبوحی به خونِ دلیران کنم
شود صیدِ زاغِ کمانم عُقاب
ز تیغم بِلرزد دلِ آفتاب
اگر در نبردم تو کم دیده‌ای
ز گردونِ گردنده نشْنیده‌ای
ز خورشید تابِ عِنانم بِپُرس
ز بهرام آبِ سِنانم بِپُرس
اگر تاج داری مرا تیغ هست
چو تیغم بُوَد تاجت آرم به دست
امیدم چنان است ز نیرویِ بخت
که بِسْتانم از دشمنان تاج و تخت

ترجمہ:
میں وہ ہوں کہ جب تیغ تیز بیرون نکالتا ہوں تو رُوئے زمین پر قیامت برپا کر دیتا ہوں۔۔۔ میں نر شیروں کے دل سے کباب بناتا ہوں۔۔۔ میں دلیروں کے خون سے شرابِ صبحگاہی پیتا ہوں۔۔۔ عُقاب میرے زاغِ کمان کا صید ہو جاتا ہے۔۔۔ میری تیغ سے آفتاب کا دل لرزتا ہے۔۔۔ اگر تم نے مجھے نبرد میں کم دیکھا ہے۔۔۔ [یا اگر میرے بارے میں] تم نے چرخِ گردوں سے نہیں سُنا ہے۔۔۔ تو خورشید سے میرے لگام کی تاب پوچھو۔۔۔ مِرّیخ سے میرے نیزے کی آب پوچھو۔۔۔ اگر تم تاج رکھتے ہو تو میرے پاس تیغ ہے۔۔۔ چونکہ میرے پاس تیغ ہے، میں تمہارے تاج کو [اپنے] دست میں لے آؤں گا۔۔۔۔ مجھے یہ امید ہے کہ بخت کی قوّت سے میں دشمنوں سے تاج و تخت چھین لوں گا۔

مأخذ:
شاه اسماعیل صفوی: مجموعهٔ اسناد و مکاتباتِ تاریخی همراه با یادداشت‌هایِ تفصیلی

ز خورشید تابِ عِنانم بِپُرس

ایک جا اِس مصرعے کا متن یہ نظر آیا ہے:
ز خورشیدِ تابان عِنانم بِپُرس


دِل‌برا، یۆزۆنۆ گؤرسه‌م ماهِ تابانېم دئره‌م – شاه اسماعیل صفوی ‘خطایی’

دِل‌برا، یۆزۆنۆ گؤرسه‌م ماهِ تابانېم دئره‌م
بۏیونو گؤرگه‌ج بودور سرْوِ خرامانېم دئره‌م
کیرپیگین، قاشېن گؤرۆب تیر و کمانېم سؤیله‌رم
زُلف ایلن وجْهین گؤرۆب شمعِ شبستانېم دئره‌م
زحمتِ دردین کؤنۆل‌ده عینِ درمان‌دېر مانا
جان دئمن مِهرینه تن‌ده، بلکه جانانېم دئره‌م
بُلبُلِ باغِ وصالم، ای گُل‌اندامېم منیم
عارِض و رُخسارېنې گؤرسه‌م، گُلستانېم دئره‌م
عشقینیز کؤنلۆنده چۆن دوتموش خطایی‌نین مقام
من آنې ویران ایچینده گنجِ پنهانېم دئره‌م
(شاه اسماعیل صفوی ‘خطایی’)

اے دلبر! اگر میں تمہارا چہرہ دیکھوں تو میں "میرا ماہِ تاباں” کہتا ہوں۔۔۔ تمہارے قد کو دیکھتے ہی میں "یہ ہے میرا سروِ خِراماں” کہتا ہوں۔
تمہاری مِژہ اور تمہاری ابرو کو دیکھ کر میں "میرا تیر و کمان” بولتا ہوں۔۔۔ تمہاری زُلف و چہرہ کو دیکھ کر میں "میری شمعِ شبستان” کہتا ہوں۔
دل میں تمہارے درد کی زحمت میرے لیے عینِ درمان ہے۔۔۔ تن میں تمہاری محبّت کو میں جان نہیں کہتا، بلکہ "میری جاناں” کہتا ہوں۔
میں بُلبُلِ باغِ وصال ہوں، اے میرے گُل اندام!۔۔۔ میں اگر تمہارے عارِض و رُخسار کو دیکھوں تو "میرا گُلستان” کہتا ہوں۔
تمہارے عشق نے چونکہ ‘خطائی’ کے دل میں مقام کر لیا ہے، میں اُس کو ویرانے کے اندر میرا گنجِ پِنہاں کہتا ہوں۔

جمہوریۂ آذربائجان کے لاطینی رسم الخط میں:
Dilbəra, yüzünü görsəm mahi-tabanım derəm,
Bоyunu görgəc budur sərvi-xuramanım derəm.
Kirpigin, qaşın görüb tirü kamanım söylərəm,
Zülf ilən vəchin görüb şəm’i-şəbistanım derəm.
Zəhməti-dərdin könüldə eyni-dərmandır mana,
Can demən mehrinə təndə, bəlkə cananım derəm.
Bülbüli-baği-vüsaləm, ey güləndamım mənim,
Arizü rüxsarını görsəm, gülüstanım derəm.
Eşqiniz könlündə çün dutmuş Xətayinin məqam,
Mən anı viran içində gənci-pünhanım derəm.

تُرکیہ کے لاطینی رسم الخط میں:
Dilberâ yüzünü görsem mâh-ı tâbânım derem
Boyunu görgeç budur serv-i hurâmânım derem
Kirpiğin kaşın görüb tîr ü kemânım söylerem
Zülf ilen vechin görüb şem’-i şebistânım derem
Zahmet-i derdin könülde ayn-ı dermândır mana
Cân demen mihrine tende belki cânânım derem
Bülbül-i bâğ-ı vüsâlem ey gül-endâmım menim
Ârız ü ruhsârını görsem gülüstânım derem
Aşkınız könlünde çün dutmuş Hatâyî’nin makam
Men anı vîrân içinde genc-i pünhânım derem


ایرانی-آذربائجانی-عُثمانی شیعی سُنّی فرقہ پرستی کی مذمّت – میرزا علی اکبر ‘صابر’

قفقازی آذربائجانی شاعر میرزا علی‌اکبر ‘صابر’ (وفات: ۱۹۱۱ء) کی ایک طنزیہ نظم «فخریّه» کے دو بند، جس میں اُنہوں نے خِطّے کی تاریخی شیعی-سُنّی فرقہ پرستی کی مذّمت کی ہے:

"بیر وقت «شه اسماعیل» و «سُلطانِ سلیم‍»ه
مفتون اۏلاراق ائیله‌دیک اسلامې دونیمه
قۏیدوق ایکی تازه آدې بیر دینِ قدیمه
سالدې بو تشیُّع، بو تسنُّن بیزی بیمه
قالدېقجا بو حالت‌له سزایِ اسَفیز بیز
اؤز دینیمیزین باشېنا انگل-کلفیز بیز

«نادر» بو ایکی خسته‌لیڲی توتدو نظرده
ایسته‌ردی علاج ائیله‌یه بو قۏرخولو درده
بو مقصد ایله عزم ائده‌رک گیردی نبرده
مقتولاً اۏنون نعشی‌نی قۏیدوق قورو یئرده
بر شئیِ عجیبیز، نه بیلیم، بیر تُحَفیز بیز
اؤز دینیمیزین باشېنا انگل-کلفیز بیز”
(میرزا علی‌اکبر ‘صابر’)

ایک زمانے میں ہم نے شاہ اسماعیل صفوی اور سُلطان سلیم عُثمانی پر مفتون ہو کر اِسلام کو دونیم کر دیا۔۔۔ ہم نے ایک [واحد] دینِ قدیم کے دو نئے نام رکھ دیے۔۔۔ اِس تشیُّع اور تسنُّن نے ہم کو خوف و خطر میں ڈال دیا۔۔۔ ہم جب تک اِس حالت میں ہیں، ہم تأسُّف کے لائق و سزاوار ہیں!۔۔۔ ہم اپنے دین کے لیے پُربلا اسبابِ زحمت اور مانِع ہیں!
نادر شاہ افشار اِن دو بیماریوں کی جانب مُتوجِّہ ہوا۔۔۔ وہ اِس خوفناک درد کا علاج کرنا چاہتا تھا۔۔۔ اِس مقصد کے ساتھ عزم کرتے ہوئے وہ جنگ میں داخل ہوا۔۔۔ ہم نے اُس کو مقتول کر کے اُس کی نعش کو خُشک زمین پر رکھ دیا۔۔۔ ہم اِک عجیب شَے ہیں، کیا جانُوں!، ہم اِک طُرفہ و عجیب و غریب [چیز] ہیں!۔۔۔ ہم اپنے دین کے لیے پُربلا اسبابِ زحمت اور مانِع ہیں!

× بندِ اول کے مصرعِ اوّل میں شاہ اسماعیل صفوی اور سُلطان سلیم عُثمانی کے مابین فرقہ پرستانہ خُصومت کی جانب اشارہ ہے۔
× بندِ دوم میں اُن اقدامات کی جانب اشارہ ہے جو نادر شاہ افشار نے شیعی-سُنّی تفرِقہ بازی کو ختم کرنے کے لیے کیے تھے۔

Bir vəqt Şəh Ismayilü Sultani-Səlimə
Məftun olaraq eylədik islamı dünimə,
Qoyduq iki tazə adı bir dini-qədimə,
Saldı bu təşəyyö, bu təsənnün bizi bimə….
Qaldıqca bu halətlə səzayi-əsəfiz biz!
Öz dinimizin başına əngəl-kələfiz biz!

Nadir bu iki xəstəliyi tutdu nəzərdə,
İstərdi əlac eyləyə bu qorxulu dərdə,
Bu məqsəd ilə əzm edərək girdi nəbərdə,
Məqtulən onun nə’şini qoyduq quru yerdə….
Bir şeyi-əcibiz, nə bilim, bir tühəfiz biz!
Öz dinimizin başına əngəl-kələfiz biz!


دل‌برا دردیمه درمان سن‌دن اؤزگه کیمسه یۏخ – شاه اسماعیل صفوی ‘خطایی’

دل‌برا دردیمه درمان سن‌دن اؤزگه کیمسه یۏخ
هم دخی کؤنلۆم‌ده ایمان سن‌دن اؤزگه کیمسه یۏخ
هجر ائوینده من کیمین‌له هم‌دم اۏلوم، ای صنم
کؤنلۆمۆن شهرینده مهمان سن‌دن اؤزگه کیمسه یۏخ
خضر تک ظُلمت‌ده قالدېم، بیر مدد قېل تانرې‌چۆن
تشنه ایچۆن آبِ حیوا‌ن سن‌دن اؤزگه کیمسه یۏخ
هر نه کیم حُکم ائیله‌سن، ائیله منه، ای عشقِ یار
کؤنلۆمۆن تختینده سُلطان سن‌دن اؤزگه کیمسه یۏخ
بو خطایی خسته‌نین وئرگیل مُرادېن، یا اِلٰه
کیم منه لُطف ایله احسان سن‌دن اؤزگه کیمسه یۏخ
(شاه اسماعیل صفوی ‘خطایی’)

ترجمہ:
اے دلبر! میرے درد کا درمان تمہارے بجز کوئی شخص نہیں ہے۔۔۔۔ نیز، میرے دل میں ایمان تمہارے بجز کوئی شخص نہیں ہے۔ (یعنی تم ہی میرا درمان، اور تم ہی میرا ایمان ہو۔)
اے صنم! میں خانۂ ہجر میں کس شخص کے ساتھ ہمدم ہوؤں؟۔۔۔ میرے دل کے شہر میں مہمان تمہارے بجز کوئی شخص نہیں ہے۔
میں خضر کی طرح تاریکی میں رہ گیا ہوں، خدا کے لیے [میری] ذرا مدد کرو۔۔۔۔ تشنہ کے لیے آبِ حیات تمہارے بجز کوئی شخص نہیں ہے۔
اے عشقِ یار! تم جو بھی حُکم کرتے ہو (یعنی تم جو کچھ بھی چاہتے ہو)، میرے ساتھ کرو۔۔۔ میرے دل کے تخت پر سُلطان تمہارے بجز کوئی شخص نہیں ہے۔
اے خدا! اِس خستہ ‘خطائی’ کی مُراد عطا کرو۔۔۔ کہ مجھ پر/میرے لیے لُطف و احسان [کرنے والا] تمہارے بجز کوئی نہیں ہے۔

جمہوریۂ آذربائجان کے لاطینی رسم الخط میں:
Dilbəra, dərdimə dərman səndən özgə kimsə yox,
Həm dəxi könlümdə iman səndən özgə kimsə yox.
Hicr evində mən kiminlə həmdəm olum, ey sənəm,
Könlümün şəhrində mehman səndən özgə kimsə yox.
Xızr tək zülmətdə qaldım, bir mədəd qıl Tanrıçün,
Təşnə içün abi-heyvan səndən özgə kimsə yox.
Hər nə kim, hökm eyləsən, eylə mənə, ey eşqi-yar,
Könlümün təxtində sultan səndən özgə kimsə yox.
Bu Xətai xəstənin vergil muradın, ya ilah,
Kim, mənə lütf ilə ehsan səndən özgə kimsə yox.

تُرکیہ کے لاطینی رسم الخط میں:
Dilbera derdime derman senden özge kimse yoh
Hem dahi gönlümde imân senden özge kimse yoh
Hecr evinde men kiminlen hemdem olam ey sanem
Gönlimin şehrinde mihmân senden jözge kimse yoh
Hizr tek zulmetde kaldım bir medet kıl Tanr’içün
Teşne içün âb-ı hayvan senden özge kimse yoh
Her ne kim hükm eylesen eyle mene ey ışk-ı yâr
Gönlümün tahtında sultân senden özge kimse yoh
Bu Hatayi hastenin vergil muradın yâ ilâh
Kim bana lutf eyle ihsan senden özge kimse yoh


گرچه گۆن خۏش‌دور ولی رُخسارېن آن‌دان یاخشې‌دېر – شاه اسماعیل صفوی ‘خطایی’

گرچه گۆن خۏش‌دور ولی رُخسارېن آن‌دان یاخشې‌دېر
آی دخی تابان‌دورور دیدارېن آن‌دان یاخشې‌دېر
نافهٔ مُشکِ خُتن گرچه مُعطّردیر ولی
ای صنم اۏل خالِ عنبربارېن آن‌دان یاخشې‌دېر
نقشِ طاووس ایسته‌من، آن‌دان جمالېن یگ‌دۆرۆر
لفظِ طوطی دینله‌من، گُفتارېن آن‌دان یاخشې‌دېر
ایسته‌من فردوس باغې‌نېن گُلِ خۏش‌بوسېنې
دُنیا باغېندا گُلِ رُخسارېن آن‌دان یاخشې‌دېر
بو خطایی قاتېنا کیم قېلدی‌لار تعریفِ مُشک
چین‌به‌چین اۏل زُلفِ مشُکین‌بارېن آن‌دان یاخشې‌دېر
(شاه اسماعیل صفوی ‘خطایی’)

اگرچہ خورشید خوب ہے، لیکن تمہارا رُخسار اُس سے خوب تر ہے۔۔۔ ماہ بھی تاباں ہے، [لیکن] تمہارا دیدار اُس سے خوب تر ہے۔
نافۂ مُشکِ خُتن اگرچہ مُعطّر ہے، لیکن اے صنم تمہارا وہ خالِ عنبر بار اُس سے خوب تر ہے۔
میں طاؤس کا نقْش نہیں چاہتا، اُس سے تمہارا جمال خوب تر ہے۔۔۔ میں طوطی کا لفظ نہیں سُنتا، تمہاری گُفتار اُس سے بہتر ہے۔
میں باغِ فردوس کے گُلِ خوش بو کی آرزو نہیں کرتا۔۔۔ باغِ دنیا میں تمہارا گُلِ رُخسار اُس سے خوب ترہے۔
اِس ‘خطائی’ کے پیش میں جو مُشک کی تعریف کی گئی ہے، تمہاری وہ چیں بہ چیں زُلفِ مُشک بار اُس سے خوب تر ہے۔

Gərçi gün xоşdur, vəli rüxsarın andan yaxşıdır.
Ay dəxi tabandurur, didarın andan yaxşıdır.
Nafeyi-müşki-Xötən gərçi müəttərdir, vəli,
Ey sənəm, оl xali-ənbərbarın andan yaxşıdır.
Nəqşi-tavus istəmən, andan cəmalın yegdürür,
Ləfzi-tuti dinləmən, göftarın andan yaxşıdır.
İstəmən firdövs bağının güli-xоşbusını,
Dünya bağında güli-rüxsarın andan yaxşıdır.
Bu Xətayi qatına kim, qıldılar tə’rifi-müşk,
Çin-bə-çin оl zülfi-müşkinbarın andan yaxşıdır.

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن


ای جمالېن گُلسِتانی باغِ مینودور مانا – شاه اسماعیل صفوی ‘خطایی’

ای جمالېن گُلسِتانی باغِ مینودور مانا
جنّتِ رضوان که دئرلر اۏل سرِ کودور مانا
یۆزۆن اۆسته زُلفینی تا گؤردۆم ای روحِ روان
گئجه-گۆندۆز آغلاماق عشقین‌ده خۏش خودور مانا
هجر سرگردان‌لېغېن چرخِ فلک‌دن گؤرمه‌نم
بو جفالرنی قېلان اۏل یارِ مه‌رودور مانا
گئجه‌لر تا صُبح اۏلونجا اویخو گلمه‌ز عَینیمه
تا خیالېن دائما چشمیم‌ده قارشودور مانا
آنجا یاش تؤکدی خطایی فرقتین‌دن ای صنم
خانجارو باخسام گؤزۆم‌ده یئر یۆزۆ سودور مانا
(شاه اسماعیل صفوی ‘خطایی’)

ترجمہ:
اے کہ تمہارے جمال کا گُلستان میرے لیے باغِ بہشت ہے۔۔۔ [جس چیز کو] جنّتِ رضواں کہتے ہیں، [وہ] میرے لیے وہ سرِ کُوچہ ہے۔
اے روحِ رواں! جب سے میں نے تمہارے چہرے پر تمہاری زُلف کو دیکھا ہے، تمہارے عشق میں شب و روز گِریہ کرنا میری [ایک] خوب عادت ہے۔
میں ہجر کی سرگردانی کو چرخِ فلک سے نہیں دیکھتا۔۔۔ [بلکہ] مجھ پر یہ جفائیں کرنے والا وہ یارِ ماہ رُو ہے۔
جب سے تمہارا خیال ہمیشہ میری چشم میں میرے مُقابل ہے، شبوں کو صُبح تک میری چشم میں نیند نہیں آتی۔
‘خطائی’ نے تمہاری فُرقت کے باعث اِس قدر اشک بہائے کہ میں جس جا بھی دیکھوں، مجھ کو رُوئے زمیں اپنی چشم میں آب [نظر آتا] ہے۔

جمہوریۂ آذربائجان کے لاطینی رسم الخط میں:
Ey cəmalın gülsitani baği-minudur mana,
Cənnəti-rizvan ki, derlər, оl səri-kudur mana.
Yüzün üstə zülfini ta gördüm, ey ruhi-rəvan,
Gecə-gündüz ağlamaq eşqində xоş xudur mana.
Hicr sərgərdanlığın çərxi-fələkdən görmənəm,
Bu cəfalərni qılan оl yari-məhrudur mana.
Gecələr ta sübh оlunca uyxu gəlməz eynimə,
Ta xəyalın daima çeşmimdə qarşudur mana.
Anca yaş tökdi Xətayi firqətindən, ey sənəm,
Xancaru baxsam, gözümdə yer yüzü sudur mana.

تُرکیہ کے لاطینی رسم الخط میں:
Ey cemâlüñ gül-sitânı bâg-ı mînûdur maña
Cennet-i rıżvân ki dirler ol ser-i kûdur maña
Yüzüñ üste zülfüñi tâ gördüm ey rûh-ı revân
Gice gündüz aġlamaġ ‘ışḳunda ḫoş-ḫûdur maña
Hecr ser-gerdânlıġın çarḫ-ı felekden görmenem
Bu cefâlarnı ḳılan ol yâr-ı meh-rûdur maña
Giceler tâ ṣubḥ olınca ḫâb gelmez ‘aynuma
Tâ ḫayâlüñ dâyimâ çeşmümde ḳarşudur maña
Anca yaş tökdi Hatâyî firḳatüñden ey ṣanem
Ḫancaru baḫsam gözümde yiryüzi sudur maña

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن


من سنی جان‌دان سئویرم ای دل‌آرامېم منیم – شاه اسماعیل صفوی ‘خطایی’

من سنی جان‌دان سئویرم ای دل‌آرامېم منیم
اۏل سبب‌دن زار و گریان کئچدی ایّامېم منیم
گئجه‌م ایله گۆندۆزۆم فرق ائده بیلمن ای صنم
رُوی ایلن زُلفین اۏلوب‌دور صُبح ایلن شامېم منیم
روز و شب بُلبُل تکی فریاد و زاری‌دیر ایشیم
تا یۆزۆن‌دن آیرو دۆشدۆم ای گُل‌اندامېم منیم
مونجا کیم جور و جفا چکدیم مانا یار اۏلمادې
اۏل صنم‌سیز بیلمه‌نم نۏلور سرانجامېم منیم
بو خطایی دُنیادا هُشیار اۏلماز بیر زمان
تا کیم اۏل پیمانهٔ لعلین‌دۆرۆر جامېم منیم
(شاه اسماعیل صفوی ‘خطایی’)

ترجمہ:
اے میرے دل آرام! میں تم کو از جان [و دل] محبوب رکھتا ہوں۔۔۔ اِس وجہ سے میرے ایّام زار و گریاں گُذرے [ہیں]۔
اے صنم! میں اپنی شب اور اپنے روز کے درمیان فرق نہیں کر سکتا۔۔۔ تمہارا چہرہ اور زُلف میری صُبح و شام ہو گئے ہیں۔
اے میرے گُل اندام! جب سے میں تمہارے چہرے سے جُدا ہوا ہوں، روز و شب بُلبُل کی مانند میرا کار فریاد و زاری ہے۔
میں نے اِس قدر جَور و جفا کھینچے، [لیکن] وہ میرا یار نہ ہوا۔۔۔ میں نہیں جانتا کہ اُس صنم کے بغیر میرا سرانجام کیا ہو گا۔
جب سے تمہارا وہ پیمانۂ لعلِ [لب] میرا جام ہے، یہ ‘خطائی’ دنیا میں کسی وقت ہوشیار نہیں ہوتا۔

جمہوریۂ آذربائجان کے لاطینی رسم الخط میں:
Mən səni candan sevirəm, ey dilaramım mənim,
Оl səbəbdən zarü giryan keçdi əyyamım mənim.
Gecəm ilən gündüzüm fərq edə bilmən, ey sənəm,
Ruy ilən zülfin оlubdur sübh ilən şamım mənim.
Ruzü şəb bülbül təki fəryadü zaridir işim,
Ta yüzündən ayru düşdüm, ey güləndamım mənim.
Munca kim, cövrü cəfa çəkdim, mana yar оlmadı,
Оl sənəmsiz bilmənəm nоlur sərəncamım mənim.
Bu Xətayi dünyada hüşyar оlmaz bir zaman,
Ta kim, оl peymaneyi-lə’lindürür camım mənim.

تُرکیہ کے لاطینی رسم الخط میں:
Men seni cândan severem ey dil-ârâmum menüm
Şol sebebden zâr ü giryân geçdi eyyâmum menüm
Gicem ilen gündüzüm fark edebilmen ey sanem
Rûy ilen zülfüñ olupdur subh ilen şâmum menüm
Rûz u şeb bülbül teki feryâd ü zârîdür işüm
Tâ yüzüñden ayru düşdüm ey gül-endâmum menüm
Munca kim cevr ü cefâ çekdüm maña yar olmadı
Ol sanemsiz bilmenem n’olur ser-encâmum menüm
Bu Hatâyî dünyede hüşyâr olmaz bir zamân
Tâ kim ol peymâne-i la’lüñ durur cânum menüm

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن